Ruimtelijke ordening en stadsontwikkeling

Helfie ROB

Als er één Antwerpse schepen boven zijn collega’s uittorent, dan is het wel Rob Van de Velde, schepen van Stadsontwikkeling. Geen schepen die meer hands ons, zeg maar Helfie, is dan hij. Het valt te begrijpen: zijn ambtstermijn beslaat maar de helft van die van zijn collega’s: vanaf januari zou hij in principe plaats moeten ruimen voor een extra Open Vld-schepen. In principe. Dus geeft deze schepen dubbel gas. Niemand zal kunnen zeggen dat hij lijdzaam zijn job heeft ingevuld. Hij is, dat moet de grote leider ongetwijfeld plezieren, een echte Duwer. Geen man om vanaf januari te parkeren in de graskant. Soms duwt hij te fors door, soms in de verkeerde richting, maar duwen doet hij.

Hij erfde geen makkelijke klus. Het vorige stadsbestuur zette zwaar in op stadsontwikkeling en dat wordt ook als haar grootste verdienste gezien. Maar er zaten nog flink wat rotte appels in die ontwikkelingsmand, en blijkbaar nam schepen Van de Velde het tot zijn taak om daar eerst schoon schip mee te maken. Soms gedwongen, soms uit flinkheid. Voor of tegen, de dossiers van Helfie Rob gaan vooruit. De Sinksenfoor, de verhuis van Laundry Day, de Handelsbeurs, de Zillion, de Nationale Bank.

En het Tolhuis.

Ook hier wachtte een zware erfenis. Na de afbraak van het originele tolhuis werd er een draak van een gebouw neergezet, dat tot de lelijkste van de stad kan worden gerekend en de hele buurt al decennia onderdompelt in zwaarmoedigheid. Bovendien staat het immense gebouw nu leeg en dan gaat verloedering snel, zeker in die buurt van ramen en lichtjes. Een kolfje naar de hand van Rob De Bouwer. Het strekt hem tot eer dat hij geen kankerplek uit de weg gaat in de stad, integendeel. Dus werd naarstig aan het Tolhuisdossier gewerkt. In de filosofie van de schepen betekent dat simpelweg: het mag de stad niks kosten en geen pottenkijkers. Geen stadsbouwmeester, geen adviezen,

geen commissies. Helfie Rob werkt graag hard, maar alleen. En rechtstreeks met projectontwikkelaars en architecten, dat schiet goed op. Met de nodige risico’s. Op het gevaar af regelmatig beticht te worden van handjeklap.

Van de Velde bekeek het huidige Tolhuisgebouw en besloot dat afbraak het beste was. Wat in de plaats komt moet smaller aan de voet, en in ruil mocht de projectontwikkelaar dan ‘iets hoger’ bouwen. Daarvoor werden de bestaande hoogbouwregels in die zone aangepast. Fluitje van een cent. Maar zo hoog gegrepen als de kathedraal, dat was nu blijkbaar ook niet de bedoeling. Dus gebeurde wat nog niet eerder was gebeurd : Helfie Rob legde zich neer bij de adviezen en de toren kreeg een duw.

RUDY COLLIER ■
Gazet van Antwerpen/Metropool Stad,
Do. 23 Apr. 2015, Pagina 16