Moorkensplein

Weerwoord op Lex Moolenaar’s artikel over crowdfunding

GVA Lex moolenaar artikkel

Het verbaasde me niet dat er vanuit de hoek van Gazet van Antwerpen een tikje zou komen over het dossier van Moorkensplein. Ik had namelijk veronachtzaamd om de redactie de scoop van de oplossing rond het dossier Moorkensplein te gunnen. En zelfs al wordt dat meestal in alle toonaarden ontkend, toch weegt dat soort dingen door. Dat weet ik en daar ben ik ook niet te beroerd voor om daar tegen te kunnen. De manier waarop echter, was minder fraai.

Voor de nietsvermoedende lezer moet, net zoals voor mezelf, de aanval op Crowd Funding van senior writer
Lex Moolenaar van deze zaterdag, een donderslag bij heldere hemel geweest zijn. Geen voorafgaand debat, geen
signalen als zou er iets mis lopen. Neen, gewoon “boenk erop”. Crowd Funding is, volgens de auteur, asociaal! Want waarom
betalen we anders belastingen, als (extra) uitgaven moeten gebeuren via eigen investeringen?

Even de samenvatting voor zij die ondertussen de weg verloren: in een dossier, namelijk Moorkensplein, stelde ik voor
om een ondergrondse parking een kans te geven, indien voldoende buurtbewoners interesse zouden betonen in het aanschaffen
van zo’n parking. Ten eerste omdat het de wens van de buurt zelf is om het plein volledig te “vergroenen”, waardoor alle plek voor
parkeerplaatsen verloren gaat, maar ten tweede eveneens omdat de investering in zo’n parking eerder al niet haalbaar bleek vanuit commercieel oogpunt
(parkeerbedrijven krijgen een ondergrondse parking daar niet rendabel), noch vanuit overheidsstandpunt. 1,8 Miljoen
is een hoop geld, dat we vandaag gewoon niet hebben. En omdat tijdens de voorbije legislatuur nogal onduidelijk was gezegd
dat “ondergrondse parkeerplaatsen misschien zouden kunnen rekenen op wat subsidie”, leek mij de duidelijke oplossing
de beste. Gesteund door een aantal buurtbewoners trachten we momenteel stap voor stap tot een interessant voorstel te komen.
De buurt begrijpt (althans, tot voor de uithaal van de auteur)dat de investering in die bijkomende ondergrondse parking inderdaad best grotendeels
door de buurt wordt gedragen en niet door de belastingbetaler.

Niets asociaals in de omtrek. Gewoon goed bestuur om samen met de buurt tot een redelijke oplossing te komen.

Echter, de auteur vond het nodig om mijn dossier te koppelen aan een ander dossier, namelijk dat van bosklassen, want
die zouden ook in de toekomst gefund worden via het systeem van Crowd Funding. Ten eerste gaat het hier om een
bevoegdheid waarover ik niet beslis. Ten tweede gaat het hier om een totaal ander type investering dan een parking waarover ik het heb.
En ten derde lijkt me de idee van de gesuggereerde oplossing nog lang niet uitgekristalliseerd. Ik zie dus niet in waarom mijn naam
toegevoegd wordt aan dit dossier?

Tot slot van deze uiterst slechte mengeling voegt de auteur daar nog de saus van mijn “o wee” liberale gedachten aan toe.
Het moet namelijk mijn slechte ultra-liberale en asociale geest zijn die dit allemaal bedenkt. De auteur stelt zelfs in vraag of ik hiermee
wel pas binnen de N-VA? Nou nou, is dat nu echt niet wat overdreven?

Met het bewijs uit het ongerijmde dat Lex Moolenaar, die ik overigens als een uiterst aimabel en correct journalist ken, hier neerpent,
bewijst hij vooral een gebrekkige kennis van het dossier en een wat geforceerde drang om een nieuw non-debat los te weken. Crowd Funding
kan onze stad mijns inziens best nog goede diensten bewijzen, net als het dat doet in andere steden. Is het systeem zaligmakend? Absoluut
niet. Er zitten trouwens nog vele gaten in, net als in andere samenwerkingsverbanden tussen overheden en particulieren, zoals PPS. Maar daarom radicaal stellen dat het asociaal is, is
een brug te ver. Deze stelling dan meteen koppelen aan een gevoelig dossier dat reeds vele maanden met alle zorg wordt behandeld, is niet verstandig.
Tenzij de auteur het langdurig nagestreefde evenwicht bruusk wenst te verstoren. De media-oppositie die zicht moeit. Wel, het vele
werk dat ik de voorbije maanden stak in het vinden van een modus vivendi om de buurt Moorkens toch hun park te gunnen, maar dan wel op een
betaalbare wijze, met inbegrip van meerdere noodzakelijke functies, laat ik niet kraken door een journalist. Nooit.

Rob Van de Velde.

Geef een reactie